STOP

Ruim twee maanden geleden ging mijn lichtje, voor mij heel onverwacht, uit. Ik zakte letterlijk door mijn benen en kon geen stap meer verzetten. Ik snapte er helemaal niks van, want alles ging net zo goed. Een boek maken, workshops geven, samenwonen met de allerleukste man en veel toffe dingen ondernemen. Al pratende en denkende kwam ik erachter dat ik al heel lang vaak over mijn grenzen ging. Niet alleen op het gebied van werk, ook in mijn privéleven. Een grote verantwoordelijkheid voelen, na een lange dag toch nog even snel een bijzonder drie-gangen menu koken, want ik kan mensen die komen eten moeilijk teleurstellen, te veel plannen, te druk in mijn hoofd, te veel moeten. Het kon wat mij betreft ook echt niet anders. Ik moest toch mijn geld verdienen, leuke dingen doen én voor anderen zorgen.

Ik ontdekte dat het wel anders kon. Twee maanden lag ik vooral op de bank en kon ik nog geeneens in mijn e-mailbox kijken. Het leven ging echter gewoon door. De lieve mensen om mij  heen steunden me en ik had de tijd om uit te rusten.

Dat was niet makkelijk. Het gevoel van uitputting is confronterend. Mijn hoofd wilde al snel weer van alles ondernemen, maar ik werd constant teruggefloten door mijn lichaam. Zelfs een telefoontje of een wandeling was teveel. Al snel besefte ik me dat een burn-out ook iets positiefs is. Ervaren dat alles wat je normaal gesproken kunt doen een geschenk is en ervaren dat als je lichaam niet meer wil je gewoon vette pech hebt, al die leuke ideeën kunnen dan gewoon niet uitgevoerd worden. Het is écht zo: voor jezelf zorgen is het allerbelangrijkst.
Ik weet dat ik het nooit meer zo ver zal laten komen dat ik instort. Ik weet dat ik minder tijd digitaal wil doorbrengen, no matter what.

Ik ben er nog niet, maar heb weer zin om aan langzaamaan te beginnen met werken. Recepten ontwikkelen voor het boek, blogs schrijven, nadenken over de toekomst van Vegadutchie. Heerlijk!

Sjoerd en ik hebben de afgelopen twee weken doorgebracht op het goddelijke en nog onontdekte Kefalonië in Griekenland. Zwemmen in het azuurblauwe water, rondbrommeren naar verlaten strandjes en genieten van de smakelijkste tomaten en komkommer. Ik kan iedereen die rust zoekt deze fantastische bestemming aanraden. De Kefaloniërs zijn ook nog eens het vriendelijkste volk op aarde. Hieronder neem ik jullie mee op een kleine tour en morgen ga ik voor jullie aan de slag met Imam (gevulde aubergine), glutenvrij & vegan, voor de volgende blog.

Dank voor alle lieve reacties van jullie! En ik wil Marije, Sjoerd, Simone en Ilse bedanken voor het feit dat ze ervoor hebben gezorgd dat mijn blog doorliep. Jullie zijn de beste.

Tegen jullie wil ik nog zeggen: bewaak je grenzen. Je hoeft nooit zoveel te doen dat je jezelf overwerkt. Tijd is er écht genoeg, ook al voelt dat vaak niet zo. Plan je agenda niet helemaal vol, neem de tijd voor de dingen die je doet en besef dat de wereld doordraait. Ook als jij die belangrijke deadline niet haalt of te laat bent voor een afspraak. RELAX!


2014-10-14T10:00:18+00:00 Jolijn's favoriet|12 Reacties

12 Comments

  1. […] heeft gedaan is bijna niet in woorden te omschrijven. Ik voel weer levenskracht. Ik ben zo lang moe geweest. Elke dag moe opstaan, of een beetje fit zijn en na een paar uur werken weer moe. Maar na […]

  2. Aline 17 maart 2015 om 12:41 - Antwoorden

    Met vallen en opstaan – elke dag weer! Blijven gaan. En intussen dankbaar zijn voor wat er is. “Geluk” is simpel, en ’t bevind zich net onder je neus: adem gewoon altijd rustig in en uit. NU!

  3. […] veel van jullie misschien nog weten kreeg ik begin vorig jaar een burn-out. Van de een op andere dag zakte ik door mijn benen en maandenlang was ik volledig uitgeput. Een […]

  4. Noëlla 16 juni 2014 om 13:03 - Antwoorden

    Lieve Jolijn wat schrikken inderdaad! Ben blij te horen dat je je inmiddels wat beter voelt, ik vind het heel dapper en eerlijk dat je je verhaal zo deelt. Ik zelf ben ook nog steeds herstellende en heb er wel een jaar afgelegen. Nog steeds vermijd ik soms telefoon en mail en ik heb geleerd om grenzen aan te geven. In die periode heb ik de liefde voor mezelf ontdekt, en dat gaat nooit meer weg. Ik heb ook veel gehad aan Brené Brown haar boek De Kracht van Kwestbaarheid, wat dat is iets wat we maar zelden laten zien in onze heftige drukke maatschappij… Juist daarin schuilt onze kracht, en dat bewijs jij maar weer eens met je blog 🙂 keep up the good work girl!!! en zorg idd lekker goed voor jezelf X

  5. Jade 13 juni 2014 om 15:13 - Antwoorden

    Tegenwoordig is een burn-out bijna niet te vermijden! Goed dat je je lichaam rust gegund hebt en ik hoop dat je alles weer op de rit krijgt zonder jezelf te overbelasten. Wat een heerlijke foto’s, ik ben nog op zoek naar een onontdekte vakantiebestemming dus houd dit in gedachten. Veel succes nog!

  6. petra 12 juni 2014 om 20:46 - Antwoorden

    Heftig Jolijn! Fijn dat je zo goed geholpen bent. Je hebt gelijk, alles draait gewoon door! Blijf rustig aan doen. Ik wens je het aller beste.

  7. Maartje 12 juni 2014 om 17:31 - Antwoorden

    Jeetje wat heftig Jolijn, dat moet echt schrikken zijn geweest! Gelukkig dat het nu al stapje voor stapje beter gaat en mooi om te zien hoe op zo’n moment de warme schouders van je naasten daar voor je zijn. Ik hoop dat je rustig de tijd neemt om weer op te bouwen naar het hier en nu, maar dan zonder de stress en werkdruk van voorheen.

    Kefalonië, oh geweldig daar ben ik jaren geleden ook geweest. Jouw foto’s roepen veel mooie herinneringen op en ik kan beamen, deze mensen zijn zó gastvrij. De gratis watermeloen als toetje bij de taverna’s en een spontane uitnodiging op een verjaardagsfeestje op het strand, geweldig!

    Mocht je heimwee krijgen naar mooie stranden en witte huisjes, de (uberzoete) film Captain Corellis Mandolin is op dit eiland gemaakt 🙂

    gebalanceerde gelukkige groetjes!

  8. Piet 12 juni 2014 om 12:49 - Antwoorden

    Een echt leermoment,fijn dat het weer beter gaat.creeer je eigen rustpunten en geniet ervan!

  9. Ilse 12 juni 2014 om 11:44 - Antwoorden

    Heftig maar goed om te horen dat het langzaam aan beter gaat. Heel herkenbaar ook, dat over grenzen heen gaan. Begin me door jouw verhaal af te vragen of al mijn langdurige lichamelijke klachten wellicht een zelfde oorsprong hebben want ook al een half jaar veel te druk maar toch door blijven gaan met vergelijkbare redenaties als jij. Misschien toch de signalen van mijn lijf wat serieuzer gaan nemen en meer rust inbouwen. Dank voor je openheid, moedig! En doe rustig aan

  10. Elsbet | La Vie Pure 12 juni 2014 om 11:14 - Antwoorden

    Wow, heftig!

  11. Louise 12 juni 2014 om 10:59 - Antwoorden

    Jeetje, Jolijn! Wat moet je geschrokken zijn! En wat fijn dat je zulke lieve mensen om je heen hebt die je opvangen wanneer nodig. Let je een beetje op jezelf? Denk goed aan jezelf en leg de lat niet altijd te hoog.
    Bedankt voor je wijze woorden! Ik ken het maar al te goed. Ben vorig jaar overspannen geraakt kon nog net op tijd de rem erop zetten. Maar leren doe ik het niet, want vraag nog te veel. Je boodschap doet me goed, ook al had ik liever gehad dat deze ervaring je bespaard bleef!
    Ik heb de reisbestemming in m’n reislijstje gezet. ziet er prachtig uit en zo te zien heb je genoten!

    Succes en sterkte! X

  12. Suus 12 juni 2014 om 10:54 - Antwoorden

    Ha Jolijn, wat goed om van je te horen. Herkenbaar verhaal – ik heb er ook ooit eens zo bij gezeten en het is inderdaad moeilijk en confronterend, maar ook een hele wijze les. Daar heb je de rest van je leven wat aan.
    Je vakantie klinkt echt HEEL gaaf, ik zet Kefalonië op mijn reizen-lijstje erbij. <3

    Ik hoop dat je de komende maanden verder kunt groeien in een nieuwe balans. Liefs!

Geef een reactie